บทที่ 37 แตกสลาย

ยลดาลืมตาขึ้นหลังจากตรัยคุณหลับใหลไปได้สักพักด้วยความอ่อนเพลีย หมดเรี่ยวหมดแรง เพราะเขาพึ่งหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนกับเธอ ลำแขนแกร่งยังคงโอบกอดเธอไว้

เธอค่อยๆ ยกแขนของเขาออก แล้วหยัดตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บระบมปวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะใจกลางความเป็นสาวที่บอบช้ำยิ่งกว่าส่วนไหนๆ ดวงตากวาดมองร่องรอยต่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ